ျမန္မာအဘိဓာန္တြင္ေတာ့ဤသုိ႔ဖြင့္ဆုိထားပါတယ္။
“(ယဥ္) ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔ ႏွစ္သက္ဖြယ္ျဖစ္ေသာ ရုန္႔ၾကမ္းရုိင္းစုိင္းျခင္းမရွိေသာ။
(ယဥ္ေက်း) သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ညင္သာသိမ္ေမြ႔သည့္အမူအရာရွိေသာ၊ရုိင္းပ်ျခင္းမရွိေသာ၊
တီထြင္ေဆာင္ရြက္လုပ္ကုိင္တတ္၍တုိးတက္သည့္အသိဥာဏ္ရွိေသာ”
အဂၤၤၤၤၤၤၤၤၤၤလိပ္အဘိဓာန္မွာလည္း-
“ညစ္ညမ္းရုိင္းစုိင္းျခင္းမရွိေသာ သိမ္ေမြ႔ႏူးညံ့ေသာအမူအက်င့္”
စသျဖင့္အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆုိထားၾကပါတယ္။
တကယ္ေတာ့ယဥ္ေက်းတယ္ဆုိတာဟာအဘိဓာန္မွာဖြင့္ဆုိထားသလုိမရုိးရွင္းလွပါဘူး။ကုိယ္အမူအရာႏွဳတ္အမူအရာယဥ္ေက်းတယ္ဆုိေပမယ့္ ဒီအခ်က္တစ္ခုတည္းနဲ႔လူယဥ္ေက်းလုိ႔မဆုိသာပါဘူး။ဒီထက္ပုိျပီးက်ယ္ဝန္းနက္ရွဳိင္းပါတယ္။ဒါျဖင့္လူယဥ္ေက်းျဖစ္ေအာင္
ဘယ္အရာေတြကဖန္တီးေပးေနသလဲဆုိတာကေတာ့စဥ္းစားစရာျဖစ္လာပါျပီ။ပညာအဆင့္အတန္းလား။
ပညာတတ္ရုံနဲ႔လူယဥ္ေက်းတစ္ေယာက္မျဖစ္ႏုိင္ပါ။
ဥပမာ။ ။ လူၾကီးလူေကာင္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္သူကအမ်ားအျမင္မွာေတာ့အရမ္းကုိယဥ္ေက်းမွဳရွိျပီးစကားေျပာပံုေနပံုထုိင္ပံုကအစအဆင့္အတန္းရွိတယ္လုိ႔ေျပာႏုိင္တယ္။
ဒါေပမယ့္တကယ္တမ္းေတာ့သူ႔ဝန္ထမ္းလက္ေအာက္ငယ္သားေတြအေပၚမွာျဖတ္စားလတ္စားလုပ္တယ္။လစ္ရင္လစ္သလုိလူလည္က်တယ္။
ေနာက္တစ္ေယာက္ကေတာ့သူဆင္းရဲေစ်းေရာင္းတဲ့လူတစ္ေယာက္ပဲ စကားေျပာပံုေနပံုထုိင္ပံုဘာတစ္ခုမွ အထာမက်ဘူး ေျပာရင္လည္းဘြင္းဘြင္းပဲသြယ္ဝုိက္ျပီးနားေထာင္ေကာင္းေအာင္မေျပာတတ္ဘူး။ဒါေပမယ့္အဲ့လူကေတာ့
ဘယ္သူ႔အေပၚမွလူလည္မက်ဘူး။လူတုိင္းကုိကုိယ္ခ်င္းစာျပီးအမွန္အတုိ္င္းဆက္ဆံတယ္။ကုိယ္လုပ္မွကုိယ္ရမယ္ဆုိတဲ့ေလာကနီတိတရား
ကုိလက္ကုိင္ျပီးရုိးသားစြာေနထုိင္စားေသာက္တယ္။
အဲ့လူႏွစ္ေယာက္မွာဘယ္သူ႔ကုိလူယဥ္ေက်းလုိ႔သတ္မွတ္ႏုိင္မလဲ? အဲ့တာဆုိရင္ေကာယဥ္ေက်းမွဳဆုိတာပညာအဆင့္အတန္းနဲ႔မဆုိင္ေတာ့ျပန္ဘူးေနာ္။
တကယ္တမ္းေတာ့ယဥ္ေက်းျခင္းဆုိတာ..အတတ္ပညာမဟုတ္တဲ့အသိပညာနဲ႔သာဆုိင္တာပါ။
အသိဥာဏ္ရွိမွသာဘယ္အရာကလုပ္သင့္တယ္မလုပ္သင့္ဘူးဆုိတာကုိေဝဖန္ပုိင္းျခားျပီးနားလည္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့သူ၊
လက္ေတြ႔က်င့္သံုးႏုိင္တဲ့သူကုိသာ“လူယဥ္ေက်း”ရယ္လုိ႔ေခၚဆုိႏုိင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ေလာကၾကီးမွာအမ်ားတကာရဲ႔ရုိေသျခင္းကုိခံရေအာင္လုပ္ဖုိ႔လြယ္ပါတယ္။
ကုိယ္ကုိယ္တုိင္လိပ္ျပာသန္႔ရွင္းျပီးကိုယ့္ကုိယ္ကုိရုိေသႏုိင္တဲ့သူကသာ..လိပ္ျပာသန္႔တဲ့သူ.. တနည္းအားျဖင့္ “လူယဥ္ေက်း” လုိ႔ေခၚဆုိႏုိင္ပါတယ္.။
(ဆရာလူထုစိန္ဝင္း၏ရွက္စိတ္စာအုပ္မွမီွျငမ္းထားပါသည္။)
စာေရးသူ
